سکوت سرد

sokoteman — Tue, 15 Dec 2009 20:41:56 GMT

نخواست او به من خسته بی گمان برسد

شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت

کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد

چه می کنی که اگر او را خواستی یک عمر

به راحتی کسی از راه ناگهان برسد

رها کنی برود از دلت جدا باشد

به آنکه دوست ترش داشت به آن برسد

رها کنی بروند تا دو پرنده شوند

خبر به دورترین نقطه جهان برسد

گلایه ای نکنی و بغض خویش را بخوری

که هق هق تو مبادا به گوششان برسد !

نفرین نمی کنم که مباد ...

خدا کند که نه

به او که عاشق او بودم زیان برسد

خدا کند که فقط این عشق از سرم برود

خدا کند که فقط آن زمان برسد ... !!

"برای و به خاطر عشقش و سکوتش "

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

sokoteman — Fri, 23 Oct 2009 20:59:18 GMT

خیلی سخته گل آرزوهاتو تو باغچه یکی دیگه ببینی و هزار بار

تو خودت بشکنی و آهسته زیر لب بگی گل من باغچه نو مبارک .

sokoteman — Thu, 22 Oct 2009 12:05:18 GMT

چراغ ها خاموش !

می خواهم چشم هایم به تاریکی عادت کنند .

من به روشنایی دروغین شهر آلوده ام ِ

به روشنایی مصنوعی لامپ های مهتابی

و نور دروغ گوی لامپ های آبی

که خاکستر های نفرت انگیز را

دوست داشتنی جلوه می دهند .

من به روشنایی بی صداقت لامپ های سبز ِ

و نور بی حرارتشان

آلوده ام ِ

به دروغ های نورانی رنگارنگ . . .

دلم تنگ است برای ستاره های دوست داشتنی

و خورشید مهربان .

sokoteman — Sun, 23 Aug 2009 22:49:18 GMT

یادته گرگم به هوا

بازی می کردیم اون روزا ؟

یا حمومک مورچه داره

تو اون حیاط با صفا

بازی هامون چه حالی داشت ِ لحظه هامون چه آبی بود

اون روزای خوب و قشنگ

گذشت و مثل خوابی بود .

باغچه پر اطلسی و حوض پر آب یادته ؟

درخت توت قرمز وسیب گلابو یادته ؟

مادر بزرگا اون روزا

صفایی داشت قصه هاشون

دخترا تو فکر پنکک و تو خط شینیون نبودن

از غم گوز بینی هاشون هم

دلشون یه کاسه خون نبود

بابا رقابت نمی کرد با پولدارای شهرمون

چک نمی داد تا بخره اثاثای گرون گرون

این روزا دنیا یعنی پول

دنبال اون دوون دوون

وقتی به دستش میاریم

میره پای درمونمون

تخت خوابا چه راحتند ِ اما کو خواب راحتی ؟

مبل ها چه دبش و عالی اند ِ کو وقت استراحتی ؟

حالا دیگه بچه هامون بازی هاشون اس ام اسه

ورزش صبحگاهی شونم ِ بلوتوثه تو مدرسه

مادر بزرگا هم دیگه یه حال میزون ندارن

برای قصه گفتنم حوصله چندون ندارن .

sokoteman — Sun, 05 Jul 2009 21:10:18 GMT

شاعرانه نیست !

انعکاس ماه

خاطرات شب

سایه سیاه .

شاعرانه نیست !

آبی غلیظ

پرده اتاق

حرف تند و تیز .

شاعرانه نیست !

قاب عکس تو

مرد مهربان

داس ماه نو .

شاعرانه نیست !

بی تو چشم من

موج می زند

اشک و خشم من .

بی تو این جهان

شاعرانه نیست !

باورم کن

این بهانه نیست پدر ...

خدایا ! پشت پنجره

باران می آید

نمی دانم چرا باید

جای خالی های خشک و خالی روی زمین

با قطرات باران پر شود !

روزت مبارک پدر .

sokoteman — Fri, 26 Jun 2009 04:03:18 GMT

خدایا کفر نمی گویم

گویم ِ پریشانم ِ

چه می خواهی تو از جانم ؟!

مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی .

خداوندا !

اگر روزی ز عرش خود به زیر آیی

لباس فقر پوشی

غرورت را برای تکه نانی

به زیر پای نامردان بیاندازی

و شب آهسته و خسته

تهی دست و زبان بسته

به سوی خانه باز آیی

زمین و آسمان را کفر می گویی

نمی گویی ؟!

خداوندا !

اگر در روز گرما خیز تابستان

تنت بر سایه دیوار بگشایی

لبت بر کاسه مسی قیر اندود بگذاری

و قدری آن طرف تر

عمارت های مرمرین بینی

و اعصابت برای سکه ای این سو و آن سو در روان باشد

زمین و آسمان را کفر می گویی

نمی گویی ؟!

خداوندا !

اگر روزی بشر گردی

زحال بندگانت با خبر گردی

پشیمان می شوی از قصه خلقت ِ از این بودن ِ از این بدعت .

خداوندا تو مسئولی .

خداوندا تو می دانی که انسان بودن و ماندن

در این دنیا چه دشوار است ِ

چه رنجی می کشد آنکس که انسان است و از احساس سر شار است ...

sokoteman — Sat, 30 May 2009 21:14:18 GMT

دعا کردم به بهترین خدا

و بخشوده نشدم

گریه کردم در گرمترین آغوش

و آرام نیافتم

عاشق شدم به انسان خدا

و خواب نرفتم

فرار کردم به امن ترین زمین

و خانه ام را نیافتم ...

حالا هم کینه ای نمی ورزم

تنها ِ

چشم هایم را می بندم ...

برای دروغ هایی که شنیدم و باور کردم ِ

متاسف نیستم

متاسفم برای دروغ هایی که پس از این باور خواهم کرد !

ترجیح می دهم به گونه ای زندگی کنم که فکر کنم خدا وجود دارد

و زمانی که مردم ِ بفهمم وجود ندارد .

تا اینکه به گونه ای زندگی کنم که فکر کنم خدایی

وجود ندارد و زمانی که مردم بفهمم خدا وجود دارد .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

sokoteman — Thu, 26 Mar 2009 20:54:18 GMT

هنگام رفتن

در چشمان عشق نگریستن

آنچنان مشتاق ماندنت می کند

که پای رفتنت سست می شود

ورفتن را مرگ می پنداری

پس چشمانت را ببند

وپا در جاده بگذار

وهمیشه به یاد داشته باش

گاهی وقت ها برای بودن

باید رفت ......

sokoteman — Sun, 22 Mar 2009 21:27:18 GMT

در آن روز بهاری چه سنگین گذشت عصر بارانی ام

گویی نوازش نمی کرد ، باران صورتم را

وباز دوباره شکست

تکه ای از شکسته های قلبم

درآن گوشه ی بهاری

گریه ام ، فریادم ، تنها سکوتی بود

تا حرفهایم

در بستری از بغض بخوابند

کاش گفته بودم ...

کاش گفته بودم تو روزی بتی بودی

که قلبم ستایشت می کرد

دریغ از گوشه چشمی

که همان ، بت شکنم کرد !

وامروز ...

روزی حرف هایم را

تکه های قلب صبورم را

رد پای اشکهای پنهانی ام را

جا گذاشتم در دفتری سپید

آنچه را که از تو برای خود یا از خود برای تو می توانستم پیشکشت کنم

نمی دانستم برای تو تماشاییست

التهاب کشنده ی دوری

هر زمان ، بر سینه ی سفیدش

می کشیدم طرحی از حرف ها را

برایت در آن دفتر ...

بارها و بارها و بارها گفته بودی ، از غرورم ، از سکوتم ، خسته ای

من روزی شکستم هر دو را

گفته بودم ، از سکوتت ، از غرورت خسته ام

به خاموشی مغرورانه ات

شکستی تو مرا

با تو گفتم

از همه تنهایی ام ، خستگی ام

با تو گفتم تا بدانی

با همه ناجیگری ، بی ناجی ام

تو اما ، سکوتت خنجری بود

بر قلب من

و حضورت ، مرهمی

بر زخم من !

اما روزی خواستم از تو

بی بهانه

گذر کنم

پیله ات

از دیوارهای آهنی

سخت تر بود

دیگر سرانگشتان نحیفم را

یارای ریسیدن

ابریشم های آهنی نبود

از کاویدن وجودت

برای ذره ای محبت خسته بودم ، خسته ء خسته ...

دراین معدن غرور

ذره محبتی نبود

نگاهت عشق را ز یادم می برد

آه که در چشمانت

کمی مهربانی نبود

جنس قلبت

سنگ خارا

خشم تو

چون خشم دریا

وای ازاین خشم

به دریا

هیچ ماهی نیست !!!

این همه بهانه را

هیچ وقت در گوشت نخواندم

می دانستم برای شنید نش

شنوا گوشی نبود

و این چنین از تو

بی بهانه

گذر کردم ...

sokoteman — Thu, 19 Mar 2009 20:39:18 GMT

چرا همیشه از آیینه و نور بگوییم

گاهی هم از تاریکی و فولاد بگوییم

گاهی بجای ستودن عشق

آنرا محکوم کنیم

مجازاتش ، حقیقت !!

ببیند که به اسم او ، چه ها نمیکنند؟

بگذاریم که دلش ز خیانت بشکند .

گاهی هم صلح را بازداشت کنیم

و بفرستیم به میدان جنگ

بگذاریم که لمس کند وحشت مردن و خون سرخ و گرم .

گاهی از صداقت بازجویی کنیم

که تو کجا بودی وقتی که دروغ

دردلها پرسه می زد و ریا می فروخت؟

بیایید گاهی وفاداری را به دادگاه طلاق بفرستیم

و بیاندازیم وسوسه را بر جانش

و بگذاریم زُل زند چشمهای وقاحت بر چشمهایش ...

گاهی بر گلوی وحدت شمشیر تیز تفرقه گذاریم

بگذاریم بلرزد از وحشت تکه تکه شدن

بگذاریم که بکشد رنج اختیار . . .

گاهی به عصمت گناه تزریق کنیم

بگذاریم تب کند ز لذت

بشناسد پشیمانی !

گاهی تعادل را ببریم بر سر پرتگاه افراط

بگذاریم بریزد دلش ز ترس

و بلغزد تلو تلو خوران به درهء تفریط .

گاه بدریم لباس محرمیت را ز شریعت

بگذاریم تا بچشد عریانی شرم ...

بگذاریم گاه روح جسدش را غسل دهد

و لمس کند سردی مرگ

گاه دعا را ببریم به بخش سرطان

بگذاریم ببیند به چشم ، درد و یأس .........

گاه سکوت را بیاندازیم در کندوی همهمه

بگذاریم که کلافگی نیشش زند

نداند چکار کند؟

بدود هر طرف ز مرهم درد ...

و کاش گاهی فقط گاهی کمی با خود صادق باشیم .....

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ