اما       ِ    گل یاس بود  در قفس و

نسیم اش در هوس

دیگر نمانده بود حتی  یک نفس

این میان کسی نبود برای یاس هم نفس . . . . . .

ای دل یاس  تو نگو راز  یاسم را  بر احدی

که ، به تنهایی

قسم های تو باور کرد !

یاس  اگر راز تو و زمزه های غم خویش

به تو گفت که ، نشاید . . .

تو را باور کرد

شهد اگر می چکد از خون یاس امروز چه سود

باورش نیست ،  دلش را روزی  باور باور کرده است

می دانم که  یاس هم از این دل خود خسته ، رنجور و نهیف است

که چرا

غم عیاری دلش را به  دلش یاور کرد

  ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ