گویی نوازش نمی کرد ،  باران صورتم را

وباز دوباره شکست

 تکه ای از شکسته های قلبم

درآن گوشه ی بهاری

گریه ام ،  فریادم  ،  تنها سکوتی بود

تا حرفهایم

در بستری از بغض بخوابند

کاش گفته بودم ...

کاش گفته بودم تو روزی بتی بودی

که قلبم ستایشت می کرد

دریغ از گوشه چشمی

که همان ،  بت شکنم کرد !

وامروز ...

روزی حرف هایم را

تکه های قلب صبورم را

رد پای اشکهای پنهانی ام را

جا گذاشتم در دفتری سپید

آنچه را که از تو برای  خود یا از خود برای تو  می توانستم پیشکشت کنم

نمی دانستم برای تو تماشاییست

التهاب کشنده ی دوری

هر زمان  ، بر سینه ی سفیدش

می کشیدم طرحی از حرف ها را

 برایت در آن دفتر ...

بارها و بارها و بارها گفته بودی  ،  از غرورم  ،   از سکوتم  ،   خسته ای

من روزی  شکستم هر دو را

گفته بودم ،   از سکوتت  ،  از غرورت خسته ام

به خاموشی مغرورانه ات

شکستی تو مرا

با تو گفتم

از همه تنهایی ام ،  خستگی ام

با تو گفتم تا بدانی

 با همه ناجیگری  ،  بی ناجی ام

تو اما ، سکوتت خنجری  بود

بر قلب من

و حضورت  ،  مرهمی

بر زخم من !

اما روزی خواستم از تو

 بی بهانه

گذر کنم

پیله ات

از دیوارهای آهنی

سخت تر بود

دیگر سرانگشتان نحیفم را

یارای ریسیدن

ابریشم های آهنی نبود

از کاویدن وجودت

برای ذره ای محبت خسته بودم     ، خسته ء خسته ...

دراین معدن غرور

ذره محبتی نبود

نگاهت عشق را ز یادم می برد

آه که در چشمانت

 کمی مهربانی نبود

جنس قلبت

سنگ خارا

خشم تو

چون خشم دریا

وای ازاین خشم

به دریا

هیچ ماهی نیست !!!

این همه بهانه را

هیچ وقت در گوشت نخواندم

می دانستم برای شنید نش

شنوا گوشی نبود

و این چنین   از تو

بی بهانه

گذر کردم ...

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ