| تبليغات | X |
 |
سکوت سرد |
 |
|
چرا همیشه از آیینه و نور بگوییم
گاهی هم از تاریکی و فولاد بگوییم گاهی بجای ستودن عشق آنرا محکوم کنیم مجازاتش ، حقیقت !! ببیند که به اسم او ، چه ها نمیکنند؟ بگذاریم که دلش ز خیانت بشکند . گاهی هم صلح را بازداشت کنیم و بفرستیم به میدان جنگ بگذاریم که لمس کند وحشت مردن و خون سرخ و گرم . گاهی از صداقت بازجویی کنیم که تو کجا بودی وقتی که دروغ دردلها پرسه می زد و ریا می فروخت؟ بیایید گاهی وفاداری را به دادگاه طلاق بفرستیم و بیاندازیم وسوسه را بر جانش و بگذاریم زُل زند چشمهای وقاحت بر چشمهایش ... بگذاریم بلرزد از وحشت تکه تکه شدن بگذاریم که بکشد رنج اختیار . . . گاهی به عصمت گناه تزریق کنیم بگذاریم تب کند ز لذت بشناسد پشیمانی ! بگذاریم بریزد دلش ز ترس و بلغزد تلو تلو خوران به درهء تفریط . بگذاریم تا بچشد عریانی شرم ... و لمس کند سردی مرگ گاه دعا را ببریم به بخش سرطان بگذاریم ببیند به چشم ، درد و یأس ......... بگذاریم که کلافگی نیشش زند نداند چکار کند؟ بدود هر طرف ز مرهم درد ... و کاش گاهی فقط گاهی کمی با خود صادق باشیم ..... |
|
2 نوشته شده در
جمعه سی ام اسفند 1387ساعت 0:10 توسط |
|
|
مرا به اسم کوچک صدا بزن
تا بدانم برایت وجود دارم . مرا به اسم کوچک صدا بزن ِ اما نه آنگونه که خود می خواهی ... آنگونه که من دوست دارم مرا صدا بزن تا بدانم برایت هستم . مرا به اسم کوچک صدا بزن ِ تا برایت بگویم نا گفته ها را .... ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ |
|
2 نوشته شده در
دوشنبه بیست و ششم اسفند 1387ساعت 1:33 توسط |
|
|
خدایا !
به من آرامش بده تا بپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم ... دلیری ده تا تغییر دهم آنچه را که می توانم تغییر دهم ... بینش ده تا فرق این دو را درک کنم ... فهم ده تا متوقع نباشم دنیا و مردم دنیا مطایق میل من عمل کنند ...
همین . ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ |
|
2 نوشته شده در
جمعه بیست و سوم اسفند 1387ساعت 0:39 توسط |
|
|
هی !
گوش کنید الفبای آغاز را و به خاطر بسپارید هجای لبخند را . اینجا نسیان بر افکار بوسه زده است... هجرت لحظه ها چگونه ما را به ما برد و بر ما نشاند ما را و مکافات خود بودن را از داری آویخت که گره گره اش را خود از گیسوان یار بافتیم . کمکم کن تا به آغاز برسم در پناه نگاهت . صدای کلاغ هایی را که در رویای مسکوتم خواندند و بانگ خروس بی محلی که رویایم را برید . و بگسستند ریسمان بی نهایت سخن را ... گوش کنید مرثیه زیستن را و بخاطر بسپارید سیل اشک ها را که بر ریشه ی هستی خشکید ؛ اینجا نسیان بر افکار تیغ می زند ... خرامیدن زمان چگونه ما را پوساند از ما و از ما ستاند ما را ، و کلام مبهوت ما را بر گوش ها نجوا کرد و از خاطره ی فریاد های منزوی محو ساخت . هی ! بخاطر بسپارید ما را از ما همانطور که آمدیم و خواهیم رفت : از میلاد به سحر گاهان برای بانگ فوت سر دادن از افق به ظلمت ، برای افق تاریک شدن از صبح به شب ، برای صبح شدن و از من به تو ، برای ما شدن ...... ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ |
|
2 نوشته شده در
چهارشنبه بیست و یکم اسفند 1387ساعت 19:30 توسط |
|
|
گل یاسی که ، پر از عطر شبانگاهی بود
در به در در پی عطر گل بادی بود که ، هر لحظه به سویی وبه بوی نسیم خوش نوایی بود . . . اما ِ گل یاس بود در قفس و نسیم اش در هوس دیگر نمانده بود حتی یک نفس این میان کسی نبود برای یاس هم نفس . . . . . . ای دل یاس تو نگو راز یاسم را بر احدی که ، به تنهایی قسم های تو باور کرد ! یاس اگر راز تو و زمزه های غم خویش به تو گفت که ، نشاید . . . تو را باور کرد شهد اگر می چکد از خون یاس امروز چه سود باورش نیست ، دلش را روزی باور باور کرده است می دانم که یاس هم از این دل خود خسته ، رنجور و نهیف است که چرا غم عیاری دلش را به دلش یاور کرد |
|
2 نوشته شده در
سه شنبه بیستم اسفند 1387ساعت 0:26 توسط |
|
|
قلبم آن تپه تیپا خورده ایست ِ که از تلنگر روزگار صخره ء سنگی شده !
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ |
|
2 نوشته شده در
یکشنبه هجدهم اسفند 1387ساعت 1:11 توسط |
|
|
می روم
نرم تر از آنکه رد پایم بر گونه های برف ها جا بماند ِ و آرام تر از آنکه صدای نفس هایم کسی را بیدار کند ! حتی نمی گذارم صدای گریه ام موسیقی باد را بر هم بزند . . . ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ |
|
2 نوشته شده در
پنجشنبه پانزدهم اسفند 1387ساعت 0:34 توسط |
|
|
اگر روزی کسی از من بپرسد
که دیگر قصدت از این زندگی چیست ؟ بدو گویم که چون مرا راهی به غیر از زندگی نیست ! من آن دم چشم بر دنیا گشودم که بار زندگی بر دوش من بود چو بی دلخواه خویشم آفریدند مرا کی چاره ای جز زیستن بود ؟ من اینجا میهمانی ناشناسم که با ناآشنایانم سخن نیست بهر کس روی کردم ، دیدم آخ مرا از او خبر ، او را ز من نیست . حدیثم را کسی نشنید ، نشنید درونم را کسی نشناخت ، نشناخت بر این چنگی که نام زندگی داشت سرودم را کسی ننواخت ، ننواخت . برونم کی خبر داد از درونم که آن خاموش و این آتشفشان بود نقابی داشتم بر چهره ، آرام که در پشتش چه طوفان ها نهان بود همه گفتند عیب از دیده ی تست جهان را به چه می بینی که زیباست ندانم راست است این گفته یا نه ولی دانم که عیب از هستی ماست چه سود از تابش این ماه و خورشید که چشمان مرا تابندگی نیست جهان را گر نشاط زندگی هست مرا دیگر نشاط زندگی نیست . . . |
|
2 نوشته شده در
جمعه نهم اسفند 1387ساعت 23:55 توسط |
|
|
به خیسی چشمانم طعنه نزن !
من از ابتدای همان ناگهان که دیدمت رخت آفتابی به تن داشتم . شاید تنها اشتباهم این بود که نمی دانستم . . . گناهکار هر که باشد ِ کیفر آن مال من است ! ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ |
|
2 نوشته شده در
جمعه دوم اسفند 1387ساعت 3:24 توسط |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
از دیاری می گذر یم که سکوت از آن سرچشمه می گیرد و زمزمه ’ فراق را در دل خسته دلان زنده می کند ...
|
| پیوندها |
|
دریچه خیال دلبستگان چشم انتظار من باش دختر مهتاب جسد آستان جانان فانوس خیس فانوسک خاموش چکامه های دل من و تو ....::::شبگرد تنها::::.... روضه قلب |
|
RSS
|