| تبليغات | X |
 |
سکوت سرد |
 |
|
لعنت به این سرنوشت که این قصه رو این جور نوشت
نفرین به این زندگی ِ مردیم می گیم زنده ایم شرافت سگ رو دیگه این روزا آدم نداره هر کی بهت سلام کنه بدون لیاقت نداره بدون هیچ بهونه ای میان و مهمونت می شن اگه یه وقت رد بکونی دشمن دیرینت می شن برای ضربه زدنت کلی واست دلیل دارن هزار جورم بهونه و حرفای نا نجیب دارن دارم می گم تا بدونی آدما این جورن دیگه اگه بهت بر نخوره ِ وصله ناجورن دیگه دلم می خواست دنیا رو با رنگی تازه بکشم خدا رو آبی بکشم ِ آدمو اصلا نکشم دلم می خواست مداد من تا ابدیت بکشه اگر که سر نوشت اینه آدمو هیچ وقت نکشه . ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ |
|
2 نوشته شده در
جمعه بیست و چهارم اسفند 1386ساعت 1:18 توسط |
|
|
ای دل دیوانه بشنو این مرام زندگیست او که گریان کرد چشمی را نصیبش خنده نیست . اشتباه نکن ! من خواب نازنین تو را بر هم نزدم . تنها شبی زیر پنجره ات کمی ساکت ماندم ! گناه من همین بود ِ همین . شاید خواب دیدی که خوابت آشفته شده . اما من که فقط برای خودم درد و دل کردم . شاید آنقدر درد هایم بزرگ بود که دلت را به درد آورد . نفرین بر این دردهای سنگین و تحمل های کوتاه و کم ِ لعنت به دل ساده من . روزی تو هم مثل همه رفتگان می روی و مسافر جاده ابدیت می شوی . یقین داشته باش آنروز نگاه خسته ام خالی از رفتن هیچ آشنایی ِ رفتنت را تا انتهای افق همراهی خواهد کرد که چگونه جواب خواهی داد . خدایا باور کن دیگر می خواهم پرواز کنم تا شاید اندکی دور باشم از ریا ِ دورویی ِ چاپلوسی ِ تظاهر ِ حسادت و ... خدایا در آن لحظه که احساس کردم زندگی به پایان رسیده ِ در آن لحظه که در تاریکی تنهایی نفسهایم به شماره افتاده بود و اشکهایم بی اختیار روی گونه هایم می لغزید ِ آمدی و دریچه ای به رویم گشودی و خورشید را به آسمان تاریک رویاهایم هدیه کردی . خدایا ! راهی در پیش دارم که جاده ایست پر فرازو نشیب ِ اما می دانم در آغوش گرم تو مجالی برای اضطراب نمی ماند . پس بگذار لحظه ای در آغوشت آرام و بی صدا بگریم . ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ |
|
2 نوشته شده در
پنجشنبه بیست و سوم اسفند 1386ساعت 0:20 توسط |
|
|
تا از پا نیفتاده ام
دستهایت را به نزدیکترین ابر گره بزن من نشانی ام را پشت بال قشنگترین پروانه جا می گذارم . تا از پا نیفتاده ام بیا من نشانی هیچ کوچه باغی از یادم نرفته از آخرین آه تا سلام گرم شب یلدا ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ |
|
2 نوشته شده در
سه شنبه بیست و یکم اسفند 1386ساعت 1:23 توسط |
|
|
سالهاست در کلیسای خاطرم
آهنگ نگاهت ناقوس جدایی است ! مرا باور دار که من مسیحای مصلوب توام در بیکران بی کسی و صداقت روح . ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ |
|
2 نوشته شده در
شنبه هجدهم اسفند 1386ساعت 1:16 توسط |
|
|
من همون جزیره بودم
خاکی و صمیمی و گرم واسه عشق بازیه موجا قامتم یه بستر مرگ به خیالم یه عزیز دردونه بودم پیش چشم خیس موجا یه نگین سبز خالص روی انگشتر دریا تا که یک روز ِ اومدن و توی قلبم پا گذاشتن غصه های عاشقی رو ِ تو وجودم جا گذاشتن اون زمونا زیر رگبار نگاها دلم انگار زیرو رو شد برای داشتن عشقم همه جونم آرزو شد تا نفس می کشیدی ِ انگار نفسم می برید تو سینه ابر و باد و دریا می گفتن : حس عاشقی همینه . یادمه یه روز اومدی تو سر نوشتم بی بهونه پا گذاشتی اما تا قایقی اومد ِ از منو دلم گذشتی رفتی با قایق عشقت سوی روشنی فردا منو دل اما نشستیم چشم به راهت لب دریا ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ |
|
2 نوشته شده در
جمعه هفدهم اسفند 1386ساعت 1:7 توسط |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
از دیاری می گذر یم که سکوت از آن سرچشمه می گیرد و زمزمه ’ فراق را در دل خسته دلان زنده می کند ...
|
| پیوندها |
|
دریچه خیال دلبستگان چشم انتظار من باش دختر مهتاب جسد آستان جانان فانوس خیس فانوسک خاموش چکامه های دل من و تو ....::::شبگرد تنها::::.... روضه قلب |
|
RSS
|