نامه ای دارم از فاصله ها

چند شب بود که من خواب تو را می دیدم

خواب دیدم که فراری هستی

می گریزی از شهر

پاسبان ها همه جه عکس تو را می کوبند

جارچی ها همه جا نام تو را می خوانند

در همه کوی گذر قصه تبعید تو بود

مردم و تیر و تفنگ

اسب های چابک

متهم :  قاتل گل های سفید

جایزه :  یک گل رز

و تو می دانی من عاشق گل های رزم

دوست دارم بنوسی .....به کجا خواهی رفت ؟

مردم شهر چرا در پی تو می گردند ؟

نگرانت شده ام

بی جوابم مگذار !

پشت پاکت بنویس

متهم  :   قاتل گل های سفید

تو که می دانی من عاشق گل های رزم .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 پشت این تنهایی شب ٬ زیر این سقف کبود

چهارچوبش از عشق ٬ سقفش از عطر بهار

رنگ دیوار اتاقش از آب

پنجره ای از نور ٬ پرده اش از گل یاس

عکس لبخند تو را می کوبم

روی ایوان حیاط

تا هر صبح اقاقی ها را با تو سر شار کنم

همه دلخوشیم بودن توست

و چراغ شب تنهایی من ٬ نور چشمان تو است

کاشکی در سبد احساسم ٬  شاخه ای مریم بود

عطر آن را با عشق

توشه راه گل قاصدکی می کردم

که به تنهایی تو سر بزند

تو به من نزدیکی و خودت می دانی

شبنم یخ زده چشمانم در زمستان سکوت

گرمی دست تو را می طلبد  .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

در جان من ٬ 

 نشسته غم جاودانه ای ٬

خدایا ویران مباد چون دل من ٬

هیچ خانه ای .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

و سایه مهربانی ات

همیشه بر سرم .

ولی چه فایده !

که دست های کوچکم

برای چیدن کمی نگاه عاجز است .

تو در نهایت از آن دیگری هستی ٬ از آن یکی دیگر !  و من مات و مبهوت فقط رفتنت را می نگرم .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پاک نشدنی به وسعت  وجودم  . دیگر دستانم سردتر وسردتر شده اند ٬ همچنان که خون از گردش در رگهایم خسته و خسته تر شده .

خنده دار است هنوز می نشینم بر لب راهی که می پندارم ٬ روزگار روزی به سود من از آن گذر خواهد کرد  .

عزیزم ٬   سر آغاز همان سلامی بود که در گذر گاه عاشقانه بیان شد و کسی ندانست که عاشقانه مردن یعنی سکوت یعنی بیان

سادگی و کودکانه تصمیم گرفتن و کودکانه گریستن ...

یک عشق برای بهانه بودن و عاشقانه مردن کافیست . و من نیز روزی عاشقانه  میمیرم .باران هم بهانه ایست برای گریستنی آرام تا

کسی اشک هایت را نبیند...

اگر فردا این چنین است که می بینم کاش فردایی نباشد .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ    

با یار بی قراری

از دوست درد ماند و

از یار ٬ یادگاری !

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ