شانه هایم کبود تمام روزهایی که گذشت .

تمام روزهای که گذشت

حکایت شانه هایی است ٬

که نبودی و

از بار غم

به رنگ کبودی نشست ...

به چه دل خوش کردی تکاندن برف از شانه های آدم برفی؟!ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

این گلدان را من نماد قلب تو دانستم

آن زمان که تو هنوز قادر به درک قلب خود نبودی

و من

گلدانی را به نشانه قلب تو

کنار پنجره گذاشتم .

پس به گلهای توی گلدان خوب نگاه کن

این  گلها  را من در قلب تو کاشتم

تا هیچ گاه از یاد نبری

که چقدر تنهایی

نه ٬

عشق من هیچ گاه

تضمینی بر رفع تنهایی تو نبود

این ایثار

از منظری که من به جهان می نگریستم

یگانه راه خوشبختی بود

و تو فکر کردی  زمان تکامل فرا رسیده است

زمان ریشه بر چیدن

و رفتن

تا هیچ گاه از یاد نبریم که چقدر تنهاییم .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بر تخته سنگ ساحل کوبید

رطوبت

پیروزی  دریا را نوید داد

ولی کس ندانست که نم

اشک ماهی کوچکی است

از بی رحمی جدال سنگ و دریا .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

که حسرت شکفتن را

بر شاخه های هر بهار

پرپر زد .

تمام زندگی ام پلی بود

که انتظار گذشتن را

بر سر هر گذار

پلی دیگر زد.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ