بخاطر بسپار

که ایهام خوشی است

از ایهام زمزمه های پاییزی

تا بعد از من ٬

بخوانی آن را

در راه هایی که

با هم از آنها عبور نخواهیم کرد .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

فریاد کشید :  آخر خفه شدم !  چرا حرف نمی زنی ؟

گفتم :  نشنیدی   ؟ . . . . برو

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

که باید نشانی اش را

از کوچه های بن بست گرفت

چه حدیثی است عشق

که نمی پوسد و افسرده نیست

حتی آن هنگام

که از آسمان به خانه آوار  شود !

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ازت خبر ندارمو تا خود صبح بیدارم

حس خوبی ندارم  ٬ چشام همش به ساعته

می پرسم این چه حسیه ؟ یکی می گه خیانته !

گوشی رو بر دار تا صدات یه ذره آرومم کنه

این نفسایه آخره  دلم داره جون می کنه

همش دارم فکر می کنم دست یکی تو دستته

دارم می میرم ای خدا فکر می کنم حقیقته

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

یک آسمان نیاز

و لرزشی در وجودم

چون سد مقابلم

گاهی می خواهم به سویت بدوم . . .

اما متوقفم  !

گاهی می خواهم بخندم . . .

اما حتی تبسمی در چهره ام نیست !

گاهی می خواهم فریاد بکشم

داد بزنم

صدایت کنم . . .

اما سکوت می کنم  !

گاهی می خواهم در آغوشت بگریم . . .

آرام آرام  . . .

اما حتی دستانت را نیز لمس نمی کنم  !

و وقتی که خوابی . . .

آه چه آرامی

و چه آرام می شوم

آنگاه آسوده در آغوشت می خزم ٬

لبخند می زنم ٬

با نگاهم برایت سخن ها می گویم

و می گویم

و می گویم . . . . . . . . . . .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تا مگر ولوله افتد به دل قصر سکوت

دست در حسرت سنگ

سنگ در آرزوی پرواز است !

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سختی دوری راه را

به جان خریده ام   .

بی خبر از پوچی آن ٬

خار بیابان گشته ام !

اکنون تشنه بادم

تا با وزیدنش ٬

مرا برهاند .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 

سنگین و پر سکوت

با نغمه های غریبانه باز خواندمت

اما دگر چه سود ؟؟؟؟؟؟؟؟

کز این حدیث هزار باره جان بی نفس

رنجور و خسته ام

با هر ترانه تو را تا کران عشق

بردم ولی چه زود

رنجیدی از ترانه ققنوس شب نوشت

وز رنگ  تنگدلی های آخرین سرود

همچون هم او که رفت ٬

بس سهمگین و غریب

فرسنگ ها دورتر از روح صحبتم

غمگین شدی و دلت با ترانه ای

ابری شد و گرفت .

من کیستم ؟

که به تکرار هر غزل

آزرده می کنم دلی و بازش نمی برم

بر طرف ساحل معنا و عمق شعر .

جانا !

چه اشتباه بزرگی که هر چه بود

نا دیده خواندی و ققنوس ناشناس

همچون همان صداقت آخرین کلام

ختم ترانه این جان خسته شد .

حیف از حدیث عشق ٬ حیف .

 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

من در رویایی دور از دسترس تو را بردم به فضایی که فقط من بودم و تو !  و نگاه تر شده ات مرا برد به ما فوق مکان  ٬ مرا برد

به ژرفای خیال !  و تو آرام نگاه می کردی که چرا من آنگونه پریشان چشم بسته بودم به نگاهت !  و دریغا که نمی دانستی  دلبسته

 نگاهت  بودم !  در آن چشمان بزرگ و در آن لبخند ظریف و در آن حس و در آن وادی عشق من گم شده بودم و متنفر از هر پیدا

شدنی ! 

 دلم از زمین گرفت از خزان گرفت .  دلم از نبودنت گرفت  !  دل من دل نبود ٬  واژه خواستنی بود محال ٬ جام عشقی بود تهی ! لابه

لای این همه خواب   ٬  رویای عشق تو هم رفت به خواب .  و خودت گپ نزدی ای عشق و مرا سوزاندی  ٬ مرا بردی به خواب   ٬

  خوابی از جنس ناب !  تو ای مهربانم  بیدارم خواهی کرد ؟ با کدامین بانگ  ؟ با کدامین نگاه . . .

مراد از گفتن نامت تسلای خاطر بود و بس .  ورنه خود دانم که این لاف عقل است  ٬  حرف پیوند  ٬ خیالی باطل است .  من کجا باشم 

تو کجا ؟ تو نباشی در خور رنگ سیاه  !  من همه رنگ تباهی ٬  تو فرشته !  تو صبح سپیدی  ٬  عشقی ٬ مهر فزونی !  گاهی با خودم

می گویم که چرا بین من و تو این همه فاصله است  ؟ این همه دوری راه ؟ این همه سختی هجر که چرا جدائیم ؟ چرا ؟

 مهربانم سالی نیز گذشت و من می دانم که طعم شرر انگیز آرزوهای محالم را با همرهی باد سرد خزان در نهایت  به استقبال گور

خواهم برد که در آنجا بپوسندو به دیدار کسی  بروند   .

امروز در چنین روزی ٬ در زاد روز روزی از روزهای پاییز ٬ به خاطر همه مهربانی هایت متشکرم ٬ به خاطر همه آرامش هایی

که به من دادی  .  به خاطر تحمل هایت  ٬  به خاطر . . . . . .

دوستت دارم  نازنینم .  

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

او مرا خواهد برد

به همان کوچه رنگین شده از تابستان

به همان خانه بی رنگ و ریا

و همان لحظه که بی تاب شوم

او مرا خواهد برد

به همان سادگی رفتن باد .

او مرا برد   ٬

ولی   برد ز  یاد !

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ