که آمیخته با جان من است

زندگی لحظه زردیست

که ازآن  من است

من نمی دانم

که ته این همه زشتی

که پس این همه زجر

چه به من میماسد   ؟ 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

چه غریبم چه غریب . . .

چه سزاوارترینم به سکوت

چه خموشم چه خموش . . .

چه ملولم من از این خاطره های دور

چه اسیرم چه اسیر

چه بهشتی در یاد و چه عمری بر باد

چه خزانم چه خزان

خدایااااا تو مگر یاد نداری

شب بارانی چشمان خمارم از عشق

و زمین لرزه آن عصر پاییز

و دریغی

که در آن اوج تماشا کردی

همه ویرانی من   ٬

رفتن    ٬

و همیشه رفتن !

و من می دانی که دلتنگ بودم و هستم و٬ و می دانی که خواهم ماند دلتنگ

همیشه

برای روزهای کم با او بودن

برای همه عمر بی او بودن

برای همه چیز هایی که او ندید و من دیدم . . .

خدایا نگهدارش باش تا روزی که من نیز به او بپیوندم  ٬ ببوسش به خاطر روزهایی که نبودتا ببوسمش تا حسرت های بچگیم عقده

های الانم نشود .  خدایا دوستتان دارم .             

                                                                                                           "یاسی"

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

من و تو قایق و موج ؟؟!

دل من پژمرده

قایقم رفته به زیر

پریشان به سراغ خط خط  خاطره هام

همانند تو در باد گرفتار نسیم

اسیر شب یلدای جنون

باز هم صبر ؟!

ولی تاریک است . . . . . .

انتها نزدیک است  !

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

به خاطر آنچه که می بینی

به خاطر آنچه که می سازی

دوستت دارم به خاطر خود خود خودت   ٬ 

نه به خاطر . . . . . . .

دوستت دارم حتی اگر روزی از آن دیگری شدی

حتی اگر . . . . .

دوستت دارم .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 

که روشنی همیشه بشارت بخش

و پرواز همیشه هم رهایی بخش نیست ؟

که باید ساعت ها فقط بنشست تا رهایی آموخت ؟

اسارت را بیاموز آن زمان که در اوج تمنایی !

بیاموز زیبایی هم صحبتی با دیوار را

همدلی با سایه را

بیاموز که آفتاب همیشه هم نوید بخش نیست

بیاموز تا نو شوی

از نو بیافرینی

از بند واژه ها به در آیی

و جهانی دگر آفرینی

بیاموز تغییر را

تحول را

اما از بن و ریشه تغییر ده !

بیاموز که زلالی را نه فقط در آب های زلال

بل در گل آلودی مرداب ها هم می توانی بیابی

بیاموز که وفا همیشه هم وفا نمی آموزد

از بی وفایی وفا بیاموز !

از بی ثمری ثمر

از خشم مهربانی

از نفرت عشق

از مرگ زندگی

بیاموز که آموختن مرز ندارد

و بی مرزی آموزش رایگان طبیعت است !

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

و دستانم ابدیت را   ٬

عشق را  ٬

و ثبات را !

دستانم بیهوده می جویند

که اشارتی ست بر مرگ . . .

صدای نی

و صدای تار و پودهای تنی که به لرزش در می آیند

در امتداد لرزش صوت های هجران

انقباض رگ های عشق   ٬

به درد می آورد قلب تپنده را   .

لحظه ء بوسه بر مرگ نزدیک است

نبض خسته خبر از مرگ می دهد

خبر از وداع   . . .

وداع دستانی که عشق را جست و نیافت  ٬

وداع دستانی که وصل را جست و نیافت   ٬

تنها یافته هایش

خلاصه ای بود از نیافته هایش  

هجرهایش

و

صدای ناله آسای نی

که آواز وداع را می نواخت .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ