کورسویی مرا به بلندای لذت حضورت ببرد .

ای صداقت محض !  چه شیرین است با تو سرود سبز شکفتن آغاز کردن و چه زیباست از بام چشم هایت پرواز را تجربه کردن .  

دوستت دارم   ِ   دوستت دارم   ِ   دوستت دارم    . . .

عزیز همیشه نازنینم  !  دوستت دارم نه تنها برای آنچه که هستی    ِ  نه تنها برای آنچه که از خود ساخته ای     ِ   بلکه برای آنچه که از

من و خود می سازی  .  دوستت دارم با همه وجودم که تو شکوفایش کردی  .  دوستت  دارم چون دست بر دل شکسته ام کشیدی و به هم

بند زدی   .   دوستت دارم چون بیش از هر کیش و آیینی به رویش من یاری رساندی .   دوستت دارم چون فراتر از هر سرنوشتی شادی

را به من ارزانی داشته ای .   دوستت دارم بخاطر . . .

نازنینم !  از تو مهربان تر کیست که دردهایم را با او در میان گذارم و زخم های دلم را پیش رویش بشمارم   ؟  از تو آیینه تر کیست که

هزار توی روحم را به من نشان دهد   ؟  در روزهایی که ابر ها بی وقفه بالای سرم راه می روند   ِ   جز تو چه کسی محبتش را سپر

بلایم می کند  ؟   در شب های که ماه و ستارگان هر کدام به سویی می گریزند   ِ   جز تو چه کسی در دلم شمع روشن می کند  ؟   از تو

عزیزتر کیست که سر گذشت دست هایم را برایش بگویم   و از فاصله ها گله کنم  ؟   از تو آیینه تر کیست که قامت بر قامتش بایستم و

احوال دلم را بپرسم ؟

عزیزم مرا بخاطر آوازهایی که برای تو نخوانده ام ببخش  !  مرا بخاطر همه لبخند هایی که زندانی کردم و از تو دریغ داشتم ببخش  !

من می توانستم کوزه هایت را پر از موج کنم    ِ  اما طوفان از راه رسید و موج ها را با خود برد  !!! من می توانستم سرم را روی

شانه هایت بگذارم  و با تو حدیث دل گویم   ِ  اما . . .

بهترین من !  صدایم را ببخش   ِ  لبهایم را ببخش    ِ  اشک هایم را ببخش . . .

 با تو می شود عاشقتر بود و به  عشق   نزدیکتر   .   با تو می شود تا آنسوی پرچین دل ها کوچید و عشق را زیبا تر دید  .  دلم چه

آرامش غریبی می یابد در حریم نگاهت  .   آسمان چه حقیر می نماید در مصاف چشم هایت  .  با تو می شود دلتنگی ها را به ضریح

چشم ها سپرد تا ستاره ها در برق نگاه زیبایت دید .

عزیز مهربانم   ! می آیم از طلوع و می خواهمت به گرمی آتش    ِ  می آیم از رهایی و می خواهمت به پاکی باران .

نازنینم با وجودت شادم    ِ بگذار شیرینی این شادی تا ابد در وجودم بماند .  دوستت دارم . . .   

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

گريز از دست هاي سرد تو . . . . . . . . . .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

قطعه قطعه    ِ    تیکه تیکه    ِ    هر شکسته رد یک سنگ

باز یه فریادی شنیدم    یه صدای قلب خسته

مثل نجوای کسی که تو غبار غم نشسته

توی این دنیای سنگی  من شیشه ای غریبم

در هجوم سنگ نیرنگ   با شکستنم حریفم

خیلی وقته پر حرفم پرحرف های نگفته

چی می شد ببینی اشکم  ِ دل شیشه ایم شکسته

من مسافر   ِ   تو مسافر   ِ  من یه شیشه ای    ِ     تو از سنگ

و تو این شیشه شکستی     ِ    با یه سنگ به رنگ  نیرنگ

و چه ساده تو گذشتی از شکسته های قلبم !

نه که تو  همه گذشتن    ِ   از کنار قاب قلبم

همیشه یه آرزو هست   که رو دلم سنگینی داره

پشت دیوار دل من    ِ   دیگه بارونی نباره

دیگه هیچ  مسافری    ِ    تو دست خود سنگی نیاره

تو دل شیشه ای من     ِ    سنگ نیرنگ و نکاره

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

از وجودمی .

ترنم صدایت در گوش دلم پیچید   .  از خود بیخود شد وقتی که آفتاب مهرت بار دیگر بر پهنه اش تابید . از دنیای مستی به خود آمد    ِ  

وقتی که شالیزارش با تو شکوفا شد  . وقتی با نسیم روح نواز عشقت بر او وزیدی   و وقتی با محبت   ِ  شیرینی وجودت را هدیه

کردی      ِ    دل مردگی هایش را به باد داد . . .

 بگذار شیرینی وجودت تا ابد    ِ    تا فردای فرداها   مال من باشد   . 

دوستت دارم ای تنها دلیل برای بودن    ِ  برای ماندن و برای  زندگی کردن . . . . . . .

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ  

                یا رو شیشه چشات غبار آهم بمونه

اونقده ظریفی که با یه نگاه هرزه می شکنی

               اما تو خلوت خودم تنها فقط مال منی !!!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دارد   طوری که تا  عمر دارند شب را بی صدا نمی گذارند .  شب تنها همدم عاشقان است    ِ    آنها را به بالین خود می گیرد  و می گذارد

که بی صدا بگریند  و خود را تا سر حد ممکن خالی کنند  ِ   بنالند و بسوزند و بسازند .

در این کویر   ِ در این  سکوت  ِ در این لحظه های نا تمام شب های سر نوشت     ِ بی تو تا کجا   ِ  بی تا کدام فراسو  ِ  تا کی گام هایم  به

خاک آلوده می شوند  ؟ گرمای دستانم را برای بودنت حفظ کرده ام و برق نگاهم را .  بودنت را حس می کتم  و برای دیدنت لحظه ها

را می شمارم  .  اما گرمای دستانم  و برق نگاهم مشمول مرور زمان شده اند     ِ    می ترسم چنان بیایی که امشب به قصه دل من

گوش  کنی  و فردا فراموشم کنی !

می ترسم ! می ترسم ! می ترسم . . .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ